La voix narrative commence à « décaler » l’événement en établissant une classification des réactions des accidentés (certains gémissent, d’autres hurlent, d’autres encore sanglotent ; quant aux morts, ils se tiennent cois), puis le comique absurde atteint son apogée avec la description apocalyptique de l’hôpital de campagne où les blessés sont amenés, et où l’interne de garde les reçoit en parlant comme une parodie de circulaire administrative, à grand renfort de « desdits », « susdits », et en invitant les blessés à « bien vouloir confirmer ou déconfirmer » leur souhait « d’être admis ou désadmis de cet endroit afin que le traitement puisse être appliqué ou désappliqué » (SLC 336). — صدای روایتگر شروع به «جابهجا کردن» رویداد میکند با برقراری طبقهبندی واکنشهای آسیبدیدگان (بعضی ناله میکنند، بعضی فریاد میزنند، بعضی دیگر هقهق میکنند؛ اما مردگان ساکت میمانند)، سپس کمدی پوچ به اوج خود میرسد با توصیف آخرالزمانی بیمارستان صحرایی که مجروحان به آنجا برده میشوند و کارورز کشیک آنها را با لحنی مانند تقلید بخشنامه اداری، با استفاده زیاد از «مذکور» و «مشارالیه» و دعوت از مجروحان به «لطفاً تأیید یا تکذیب» آرزویشان «برای پذیرش یا عدم پذیرش در این مکان تا درمان اعمال یا عدم اعمال شود» دریافت میکند (اسالسی ۳۳۶).