(مجازی) وابسته به طبقهٔ حاکم؛ در خدمت یا برآمده از طبقهٔ فرمانروا.
ظاهری، اسمی؛ دارای وجود قانونی یا نظری اما بیواقعیت ژرف.
اسم
مقام رسمی، صاحبمنصب؛ کسی که عضو دولت یا دستگاه اداری است.
مثالها
L’ancien Premier ministre Kyriakos Mitsotakis est arrivé largement en tête des élections législatives en Grèce, dimanche soir, selon des résultats officiels partiels, ce qui devrait lui assurer une majorité absolue. — نخستوزیر سابق کیریاکوس میتسوتاکیس طبق نتایج رسمی جزئی، در انتخابات پارلمانی یونان عصر یکشنبه با اختلاف زیاد در صدر قرار گرفت، که باید به او اکثریت مطلق بدهد.
Tu admets, ô Prospêtès, que, par le verbe et par la plume, je fasse profession d’amoralité. Que je me décrive comme un être ayant rompu avec la morale officielle ou la morale officieuse. — تو قبول داری، ای پروسپتس، که با کلمه و قلم، حرفهای از بیاخلاقی کنم. که خود را به عنوان موجودی توصیف کنم که با اخلاق رسمی یا اخلاق غیررسمی قطع رابطه کرده است.
Ainsi parlait Hérodote des Sassanides, soulignant la particularité du zoroastrisme, culte officiel de l’État perse de l'époque : son monothéisme. — هرودوت از ساسانیان چنین صحبت میکرد و ویژگی زرتشتیگری، دین رسمی دولت پارسی آن زمان را برجسته میکرد: یکتاپرستی آن.
N'importe quel clampin de bistrot, d'aède de comptoir a plus de talent et de sensibilité que ces bavasseurs glumeux, ces bouffons de l'art officiel, castrats du sérail de la bien-pensance, créatures de la gauche culturellement proprette. — هر آدم معمولی بار، یا شاعر پیشخوان، استعداد و حساسیت بیشتری نسبت به این وراجهای لوس، این دلقکهای هنر رسمی، خواجههای حرمسرای درستاندیشی، موجودات چپ فرهنگی تمیز دارد.
L’humanité est partout la même, et dans un parti révolutionnaire pas plus que dans la société officielle, la vertu n’est une condition de succès. — انسانیت همه جا یکسان است، و در یک حزب انقلابی نه بیشتر از جامعه رسمی، فضیلت شرط موفقیت نیست.