من (ضمیر فاعلی اولشخص مفرد؛ پیش از مصوت به ’j کوتاه میشود)
اسم
خود؛ من؛ نفس
راویِ اولشخص (در روایت)
مثالها
Je suis en France. — من در فرانسه هستم.
Je m’appelle « Isabelle ». — نام من «ایزابل» است.
J’habite à Paris. — در پاریس زندگی میکنم.
C’est la personne, le « je », qui opère la synthèse et l’unité des forces vitales. Nous disons d'une façon imagée que celles-ci doivent être toutes « prises en mains » dans les grands bras du « je ». — این شخص، «من» است که سنتز و وحدت نیروهای حیاتی را انجام میدهد. ما به صورت تصویری میگوییم که همه آنها باید «در دست گرفته شوند» در بازوهای بزرگ «من».
Quand est-ce que je deviendrai un « je » et un « moi » véritable, un « je » et un « moi » personnel, un « je » et un « moi » unique? — کی «من» و «خود» واقعی، «من» و «خود» شخصی، «من» و «خود» منحصربهفرد خواهم شد؟
Aussi l'identité de ce « je » s'exprimant d'une page à l'autre semble incertaine et flottante. Est-ce la voix de cette narratrice apparaissant au début du récit, toujours la même, qui raconte ou est-ce plutôt celle des enfants de la famille qui s'échangent alternativement la parole? — همچنین هویت این «من» که از صفحهای به صفحه دیگر بیان میشود نامطمئن و شناور به نظر میرسد. آیا صدای این راوی است که در آغاز روایت ظاهر میشود، همیشه همان، که روایت میکند یا صدای کودکان خانواده است که به نوبت صحبت میکنند؟