« Lorsque les scies peuvent parvenir directement, c’est-à-dire, parcourir toute la longueur de l’espace dans lequel elles doivent agir, on les insinue, si l’on peut, la lame étant de suite montée sur champ, ou dans le cas contraire, droite, pour la tourner, quand elle est parvenue au collet de la dent, où l’espace est toujours plus grand, surtout en avant ; s’il était impossible que cette lame pénétrât ainsi, on la démonterait pour la faire arriver par une de ses extrémités, sa dentelure regardant le côté opposé à la gencive ; puis on la tournerait et on la monterait ainsi dans la bouche ; mais il est rare qu’on en vienne là, parce que la dent que l’on veut déchapeler, suivant l’expression des anciens, devant être sacrifiée, on ne craint pas de frayer avec la lime, à ses dépens, une voie par laquelle la scie pénétrera jusqu’à son collet » (Nouveaux éléments complets de la science et de l’art du dentiste, par M. Désirabode et ses fils, tome IIᵉ, page 417.) — «هنگامی که ارهها میتوانند مستقیماً برسند، یعنی تمام طول فضایی را که باید در آن عمل کنند طی کنند، اگر ممکن باشد آنها را وارد میکنند، تیغه بلافاصله روی لبه سوار شده، یا در غیر این صورت صاف، تا وقتی به گردن دندان رسید بچرخانند، جایی که فضا همیشه بزرگتر است، بهویژه در جلو؛ اگر غیرممکن بود که این تیغه به این شکل نفوذ کند، آن را جدا میکردند تا از یکی از انتهایش برسد، دندانهاش رو به سمت مخالف لثه؛ سپس آن را میچرخاندند و به همین شکل در دهان سوار میکردند؛ اما به ندرت به آنجا میرسند، زیرا دندانی که میخواهند طبق بیان قدما بردارند، باید قربانی شود، پس از تراشیدن با سوهان به هزینه آن راهی باز نمیکنند که اره تا گردنش نفوذ کند» (عناصر کامل جدید علم و هنر دندانپزشک، نوشته ام. دزیرابود و پسرانش، جلد دوم، صفحه ۴۱۷.)