Combien de fois le passant attardé n’a-t-il pas surpris, mais en se gardant bien de faire mine de les voir, une douzaine ou deux de petits hommes rondiant au clair de lune, par quelque belle nuit d’été, sur les tas de fumier dressés aux abords des fermes ! — چند بار رهگذر دیرهنگام، بدون اینکه وانمود کند آنها را میبیند، دوازده یا دو دو مرد کوچک را که در نور ماه، در یک شب زیبای تابستانی، روی تودههای کود انباشته شده در اطراف مزارع میرقصیدند، غافلگیر نکرده است!