Quand il disait ses poèmes étranges et doux, les bêtes approchaient pour mieux l’entendre, les lézards et les chiens, et les pigeons posant sur son épaule un vol rejoint, songeant peut-être à le défendre ; les hirondelles, ces oiseaux qui, pour mieux relier l’homme et le ciel, nichent sous les génoises des toitures, les chèvres qui débroutent les haies, broient les épines et les fleurs. — وقتی شعرهای عجیب و ملایمش را میگفت، جانوران برای شنیدن بهتر نزدیک میشدند، مارمولکها و سگها، و کبوترهایی که پروازشان را روی شانهاش قرار میدادند، شاید فکر میکردند از او دفاع کنند؛ پرستوها، این پرندگانی که برای بهتر پیوند دادن انسان و آسمان زیر لبه بامها لانه میکنند، بزهایی که پرچینها را میچرند، خارها و گلها را خرد میکنند.