prodigue

واژهٔ فرانسوی · معنی فارسی

صفت · اسم · /\pʁɔ.diɡ\/

صفت

1. ولخرج، کسی که مال خود را بی‌رویه خرج می‌کند
2. فداکار، ازخودگذشته در راه دیگران
3. بخشنده، سخاوتمند
4. کسی که نسنجیده و راحت نصیحت می‌کند
5. خودنما، کسی که دوست دارد جلب توجه کند
6. بدقول، کسی که به عهد خود وفا نمی‌کند

اسم

1. آدم ولخرج

مثال‌ها

• Il n’est pas libéral, il est prodigue. — او ولخرج نیست، او بخشنده است.
• Prodigue de son bien et du bien des autres. — بخشنده مال خود و مال دیگران.
• Cet homme est prodigue de son bien pour soulager les malheureux. — این مرد بخشنده مال خود برای تسکین بدبختان است.
• Il s’est montré prodigue de son sang, de sa vie pour l’état. — او بخشنده خون و زندگی خود برای کشور نشان داد.
• Cet homme est prodigue de paroles, de promesses, de serments. — این مرد بخشنده سخنان، وعده‌ها، سوگندها است.
• Il n’est pas prodigue de louanges. — او بخشنده ستایش‌ها نیست.