Nous allions à confesse à jours fixes : chacune passait à son tour ; quand il n’en restait plus qu’une ou deux avant moi, je commençais à trembler. — ما در روزهای معین به اعتراف میرفتیم: هر کدام به نوبت میگذشتند؛ وقتی فقط یکی دو نفر پیش از من مانده بودند، شروع به لرزیدن میکردم.
Mon grand frère l’abbé dit qu’avant toute chose on devait m’envoyer à confesse, puisque j’avais l’âge de raison. On me mena à confesse. Grande affaire ! Il fallait ramasser dans tous les coins de ma conscience un tas de vieux péchés qui traînaient là depuis sept ans. — برادر بزرگم، کشیش، گفت پیش از هر چیز باید مرا به اعتراف بفرستند، چون به سن عقل رسیدهام. مرا به اعتراف بردند. چه کار بزرگی! باید از همه گوشههای وجدانم انبوهی از گناهان قدیمی را که هفت سال آنجا مانده بودند جمع میکردم.
Il parlait tout bas comme à confesse : « Plus haut ! plus haut ! » lui criait-on. — او خیلی آهسته مثل موقع اعتراف حرف میزد: «بلندتر! بلندتر!» به او فریاد میزدند.