Le juez de letras, don Inigo tormentos Albaceyte, était un homme de quelque cinquante ans, petit et replet, à la face apoplectique. — قاضی letras، دن اینیگو tormentos آلباسیت، مردی حدود پنجاه ساله، کوتاه و چاق، با چهره آپوپلکتیک بود.
Peut-être cette incroyable proposition, dit un vieux commodore apoplectique, n’a-t-elle eu d’autre but que de nous mystifier ! — شاید این پیشنهاد باورنکردنی، گفت یک کمودور پیر آپوپلکتیک، هدفی جز فریب ما نداشته است!
Herr Schultze avait repris un peu de calme apparent. Toutefois, le tremblement de ses lèvres, la pâleur qui avait succédé à la rougeur apoplectique de sa face montraient assez les sentiments qui l’agitaient. — هر شولتزه کمی آرامش ظاهری بازیافته بود. با این حال، لرزش لبهایش، رنگپریدگی که پس از سرخی آپوپلکتیک صورتش آمده بود، به اندازه کافی احساساتی را که او را به هیجان میآورد نشان میداد.
C’est un apoplectique. — او یک آپوپلکتیک است.
Il cultivait, non sans coquetterie, une vague ressemblance qu’il pensait avoir avec Édouard VII. La barbe en pointe, il portait beau, le teint fleuri, la nuque des apoplectiques, l’œil bridé, énorme, un peu hagard sous la paupière basse et comme repliée sur elle-même, mais le regard, quand il voulait, retrouvait sa précision et des acuités cruelles. — او با نوعی خودنمایی شباهت مبهمی را که فکر میکرد با ادوارد هفتم دارد پرورش میداد. ریش نوکتیز، قامت زیبایی داشت، رنگ و روی گلگون، گردن آپوپلکتیکها، چشم تنگ، درشت، کمی وحشتزده زیر پلک پایین و گویی بر خود تا شده، اما نگاه، وقتی میخواست، دقت و تیزبینیهای بیرحمانهاش را بازمییافت.