contradictoire

واژهٔ فرانسوی · معنی فارسی

صفت · اسم · /\kɔ̃.tʁa.dik.twaʁ\/

صفت

  1. آنچه شامل تناقض است؛ ناسازگار؛ از دو یا چند چیز، که نمی‌توانند هر دو درست باشند، که یکدیگر را نفی می‌کنند.
  2. وصف حکمی، حکمی که پس از شنیدن طرفین یا پس از ارائه آنها، یا سیستمی که احکام پس از شنیدن استدلال‌های طرف‌های مقابل صادر می‌شود.
  3. وصف هر عمل قضایی که در حضور طرفین انجام شود.

اسم

  1. آنچه در تناقض است.
  2. اجازه دادن به طرف‌ها برای دخالت.

مثال‌ها