Je ne crois pas non plus qu’assassine puisse être pris substantivement ; il n’est admissible que comme adjectif, encore y a-t-il très peu d’occasion où l’on puisse l’employer. Il se peut, pourtant, que du temps de Corneille, il fût reçu en poésie, ou qu’il ait projeté d’en enrichir la langue française : ce qu’il y a de certain, c’est que l’Académie ne l’a point adopté comme substantif féminin, et peut-être a-t-elle eu tort ; car les crimes et les assassinats étant communs aux deux sexes, pourquoi dit-on : c’est un assassin, et pourquoi rejette-t-on : c’est une assassine ? — من نیز باور ندارم که assassine بتواند به صورت اسمی به کار رود؛ فقط به عنوان صفت قابل قبول است، هرچند فرصتهای کمی برای استفاده از آن وجود دارد. با این حال ممکن است در زمان کورنی در شعر پذیرفته شده باشد یا او قصد غنیسازی زبان فرانسوی با آن را داشته باشد: آنچه مسلم است این است که آکادمی آن را به عنوان اسم مؤنث نپذیرفته و شاید اشتباه کرده باشد؛ زیرا جنایات و قتلها بین هر دو جنس مشترک است، پس چرا میگوییم این یک قاتل است و چرا رد میکنیم این یک قاتل زن است؟
— Vous êtes des voleuses, des assassines !… C’est un meurtre abominable que vous venez de commettre ! — — شما دزد هستید، قاتل هستید!… این قتلی است وحشتناک که مرتکب شدهاید!