c’était un rude soufflet sur la joue des amés et féaux conseillers tenant cour de parlement. — سیلیِ سختی بود بر گونهٔ مشاورانِ محبوب و وفادارِ دیوانِ پارلمان.
Nulle animosité, d’une part ni de l’autre ; on rit, on est poli, on se dit : « Mon ami, mes amés, mon seigneur… » — نه از این سو کینهای بود و نه از آن سو؛ میخندند، مؤدباند و به هم میگویند: «دوستِ من، محبوبانِ من، سرورِ من…»