Et puis le roman noir, c’est la liberté du langage contre les formules convenues : l’argot du polar redonne une place à la fonction poétique du langage. — و سپس رمان noir، آزادی زبان در برابر فرمولهای convenues است: argot polar جایگاه عملکرد شاعرانه زبان را بازمیگرداند.
Elle ne se gêne plus, ne prend même plus la peine de mentir… on dirait que c’est affaire convenue entre nous… — او دیگر خجالت نمیکشد، حتی زحمت دروغ گفتن را هم نمیکشد… انگار که affaire convenue بین ماست…
Le dernier des nouveaux musiciens qui ait vu et adoré la beauté, à l'égal de Leopardi, le polonais Chopin, (...) possédait la même noblesse princière dans le convenu que Raphaël dans l'emploi des couleurs traditionnelles les plus simples, — mais non par rapport aux couleurs, mais aux usages mélodiques et rythmiques. (Nietzsche, Humain trop humain. Deuxième partie, § 159). — آخرین موسیقیدانان جدید که زیبایی را دیده و پرستش کردهاند، به اندازه لئوپاردی، شوپن لهستانی، همان اشرافیت شاهزادهای را در امر متعارف داشت که رافائل در استفاده از رنگهای سنتی سادهترین، — اما نه در رابطه با رنگها، بلکه با کاربردهای ملودیک و ریتمیک.