Mais Euphémie, levant de nouveau la sombre et lourde pelle, hurla :
— Donnez-moi mon argent ! Mes gages ! Je veux mes gages ! — اما اوفمی، دوباره بیل تیره و سنگین را بلند کرد، فریاد زد:
— پولم را به من بده! دستمزدم! دستمزدم را میخواهم!
Laissez-moi mourir ici, dit le serviteur.
― Mais comment vivras-tu, qui payera tes gages ?
― Des gages ? fit l'homme étonné. Voilà seize ans que je n'en reçois plus. — بگذار اینجا بمیرم، خدمتکار گفت.
― اما چگونه زندگی خواهی کرد، چه کسی دستمزدت را پرداخت خواهد کرد؟
― دستمزد؟ مرد متعجب گفت. شانزده سال است که دیگر دریافت نمیکنم.
— Le premier lundi de novembre, où serai-je ? pensait Madeleine ; nous sommes à quinze jours de la Toussaint où mon gage prend fin et il ne me parle pas d’un nouveau marché. — — اولین دوشنبه نوامبر، کجا خواهم بود؟ مادلن فکر میکرد؛ پانزده روز به توسنت مانده که دستمزدم تمام میشود و او از بازار جدیدی صحبت نمیکند.
Si nous n’avions pas Esdras et Da’Bé dans le bois, qui gagnent de « bonnes » gages, comment ferions-nous ? — اگر اسدراس و دابِه را در جنگل نداشتیم، که «خوب» دستمزد میگیرند، چگونه میکردیم؟