Mon Dieu, mon Dieu ! quand on vient des pays où fleurit l’oranger, où trillent les cigales saoulées de soleil, comment se plaire ici ? — خدای من، خدای من! وقتی کسی از سرزمینهایی میآید که درخت پرتقال در آنها گل میدهد، جایی که زنجرههای مست از آفتاب آواز میخوانند، چگونه میتواند اینجا را دوست بدارد؟
C’était un soir de mai. Les marronniers venaient de fleurir devant la mairie. On guettait les asperges dans les jardins. — شبی از ماه مه بود. شاهبلوطها تازه جلوی شهرداری گل داده بودند. در باغها به دنبال مارچوبه میگشتند.
Mais, au jour du revoir, une porte s’ouvre et l’enclos renaît et le tulipier fleurit, même au cœur du plus âpre hiver. — اما در روز وداع، دری باز میشود و محوطه دوباره زنده میشود و درخت لاله حتی در دل زمستان سختترین هم گل میدهد.
Dans un siècle où fleurissent les arts. — در قرنی که هنرها شکوفا میشوند.
Les peintres et les poètes qui fleurissent à cette époque. — نقاشان و شاعرانی که در این دوره شکوفا میشوند.
Les sciences et les beaux-arts fleurissaient. — علوم و هنرهای زیبا شکوفا بودند.