عنوان افتخاری که به اشخاص برجسته به ویژه اسقفها داده میشود (عالیجناب / سرورم).
مثالها
N’est-il pas décent d’ôter à l’Évêque le titre moderne de Monseigneur, pour lui rendre celui de « Père en Dieu », beaucoup plus respectable ? — آیا شایسته نیست عنوان مدرن «مونسنیور» را از اسقف بگیریم تا عنوان «پدر در خدا» را که بسیار محترمتر است به او بازگردانیم؟
Et il faisait, en effet, les premiers pas vers le duc, lorsque la porte du salon s'ouvrit à deux battants et que l'huissier cria :
– Son Altesse Royale Monseigneur Gaston d'Orléans! — و در واقع نخستین گامها را به سوی دوک برمیداشت که در آن هنگام در سالن به دو لنگه باز شد و دربان فریاد زد:
— اعلیحضرت سلطنتی مونسنیور گاستون دورلئان!
On s'est habitué, de notre temps, à mettre monseigneur devant un nom propre, à dire monseigneur Dupanloup, monseigneur Affre. C'est là une faute de français ; le mot « monseigneur » ne doit s'employer qu'au vocatif ou devant un nom de dignité. En s'adressant à M. Dupanloup, à M. Affre, on devrait dire : monseigneur. En parlant d'eux, on devrait dire : monsieur Dupanloup, monsieur Affre, monsieur ou monseigneur l'archevêque de Paris, monsieur ou monseigneur l'archevêque d'Orléans. — در زمان ما عادت کردهاند که مونسنیور را پیش از نام خاص بگذارند و بگویند مونسنیور دوپانلو، مونسنیور آفر. این خطایی فرانسوی است؛ واژهٔ «مونسنیور» فقط باید در حالت ندایی یا پیش از نام منصب به کار رود. هنگام خطاب به آقای دوپانلو یا آقای آفر باید گفت: مونسنیور. هنگام سخن گفتن از آنان باید گفت: آقای دوپانلو، آقای آفر، آقای یا مونسنیور اسقف اعظم پاریس، آقای یا مونسنیور اسقف اعظم اورلئان.