vulgaire

واژهٔ فرانسوی · معنی فارسی

صفت · اسم · /\vyl.ɡɛʁ\/

صفت

1. که به مردمِ کوچه و بازار و آدمِ معمولی مربوط است.
2. که مشترک، که معمولاً پذیرفته شده است.
3. زبانی که مردم در دوران مورد نظر صحبت می‌کنند.
4. که پیش‌پاافتاده و همگانی، و حتی معمولی است.
5. که رفتار یا زبانی بی‌ظرافت و بی‌تربیت و زمخت دارد، یا گستاخیِ بسیار از او سر می‌زند.

اسم

1. مردم؛ عموم انسان‌ها.
2. زبانِ عامیانه (در برابرِ زبانِ فاخر).

مثال‌ها

• Préjugé vulgaire. — پیش‌داوری عوامانه.
• Croyance vulgaire. — باور عوامانه.
• Opinion vulgaire. — نظر عوامانه.
• Les traductions de la Bible en langue vulgaire. — ترجمه‌های انجیل به زبان عوام.
• Quelles boules ! dit Bixiou à du Bruel, quelle belle caricature si on les dessinait sous forme de raies, de dorades, et de claquarts (nom vulgaire d’un coquillage) dansant une sarabande ! — چه توپ‌هایی! بیکسیو به دو بروئل گفت، چه کاریکاتور زیبایی اگر آن‌ها را زیر شکل ماهی‌های پهن، ماهی‌های طلایی و صدف‌های عوام (نام عوام یک صدف) که یک ساراباند می‌رقصند بکشیم!
• De langue vulgaire, le français est passé, à la Renaissance, à langue dont on prend la défense et dont on fait l'illustration. — از زبان عوام، فرانسوی در رنسانس به زبانی تبدیل شد که از آن دفاع می‌شود و از آن تجلیل می‌شود.