Les fraises des bois et le petit verre de jaune ou de verte — au choix — qu’on vous verse au café, dissipent un peu ce léger malentendu. — توتفرنگیهای جنگلی و لیوان کوچک زرد یا سبز — به انتخاب — که در کافه به شما میدهند، کمی این سوءتفاهم کوچک را برطرف میکنند.
Je vous crois, seulement ma clientèle a les papilles en fer, elle préfère la verte ou le gros qui tache. La fine, le cognac, l’armagnac, mon bon monsieur, ce n’est pas le genre de la maison. — شما را باور میکنم، فقط مشتریان من پاپیلاهای آهنی دارند، سبز یا درشت لکهدار را ترجیح میدهند. فاین، کنیاک، آرمانیاک، آقای خوب من، این سبک خانه نیست.
Nous allions danser au pont de Verrone et chez Gramelin qui était le grand-père de Lucien, celui qui tient le café à l’heure actuelle et qui s’est mis marchand de poisson, et que vous voyez passer le vendredi dans sa camionnette verte, d’un vert qui à moi me fait grincer les dents; je ne sais pas où il est allé chercher une pareille couleur; je me suis pas gênée pour lui dire, mais tu sais comment ils sont tous dans la famille, à ne pas débader, au point qu’il te faudrait quasiment un crochet à tirer la paille pour leur sortir un semblant de paroles. — ما به پل ورون و نزد گراملن که پدربزرگ لوسین بود، کسی که الان کافه را اداره میکند و ماهیفروش شده و جمعهها در وانت سبز خود میبینیدش، رنگی سبز که مرا به دندانقروچه میاندازد، میرفتیم؛ نمیدانم کجا چنین رنگی پیدا کرده؛ به او گفتم اما میدانید چطور همهشان در خانواده هستند، که حرف نمیزنند، تا جایی که تقریباً نیاز به قلاب کاهکشی دارید تا حرفی ازشان بکشید.