Le fils était un garçon quelconque, majeur depuis six mois, physionomie insignifiante, long col, ce qui, joint au reste, est souvent un indice de stupidité native […] en un mot, un de ces bêtas, nuls et inutiles, qui, pour employer une locution de la langue algébrique, sont affectés du signe « moins ». — پسر پسری معمولی بود، شش ماه از بزرگسالیاش گذشته، چهرهای بیاهمیت، گردن بلند، که همراه با بقیه اغلب نشانهای از حماقت ذاتی است […] در یک کلام، یکی از آن احمقها، بیارزش و بیفایده، که برای استفاده از اصطلاحی از زبان جبری، با علامت «منفی» مشخص شدهاند.
Je le trouve un peu bêta. — او را کمی احمق میدانم.
— Pauvre enfant ! je me souviens de vos nuits de travail à la rue du Doyenné. Vous avez été un peu bêta. — — بچه بیچاره! شبهای کارتان در خیابان دوینی را به یاد دارم. کمی احمق بودید.
Il causait peu, paraissait bêta. — کم حرف میزد، احمق به نظر میرسید.