Bon sang de sort ! faisait-il ; ces saligauds-là m’ont chauffé ma bagnole. — لعنتی! میگفت؛ این کثیفها ماشینم را داغ کردهاند.
« Quel saligaud et quel sommaire saligaud, votre Zola », s’écriait-il, un exemplaire des Rougon à la main, en apercevant mon père. — «چه کثیف و چه کثیف خلاصه، زولای شما»، فریاد میزد، نسخهای از روگون در دست، وقتی پدرم را میدید.
Ce vaurien de Mablot, ce dégoûtant, ce saligaud ! Et lui qui le tenait en si haute estime, lui qui avait tant chanté ses louanges ! — آن ولگرد مابلو، آن منزجرکننده، آن کثیف! و او که او را در چنین احترام بالایی نگه میداشت، او که آنقدر ستایشش را خوانده بود!