Une ballade, une ballade ! s’écria l’ermite, cela vaut mieux que tous les oc et les oui de France. — یک تصنیف، یک تصنیف! گوشهنشین فریاد زد، این بهتر از همه اوک و بلههای فرانسه است.
Ça, c’est notre sort à nous tous, d’oc, d’avoir à l’apprendre [la langue française]. Nous aurons mis cinq cents ans à parler une langue qui n’était pas la nôtre. Langue admirable, la plus belle du monde peut-être, mais qui n’en est pas moins le produit d’un crime. — (François Sentein, Minutes d’un libertin (1942-1943), Éditions Gallimard, collection Le promeneur, pages 226-227) — این سرنوشت ماست، ما مردم داک، که باید آن را یاد بگیریم [زبان فرانسوی]. ما پانصد سال طول کشید تا زبانی را صحبت کنیم که زبان ما نبود. زبانی تحسینبرانگیز، شاید زیباترین زبان جهان، اما با این حال محصول یک جنایت است. — (فرانسوا سنتن، دقایقی از یک هرزه (۱۹۴۲-۱۹۴۳)، انتشارات گالیمار، مجموعه لو پرومنور، صفحات ۲۲۶-۲۲۷)