Lorsqu’elles se pelotonnaient autour de la pièce, on aurait dit un vol blanc de lesbiennes qui se serait abattu sur les divans d’un salon parisien. — وقتی دور قطعه جمع میشدند، گویی پرواز سفیدی از لزبینها بود که بر کاناپههای یک سالن پاریسی فرود آمده بود.
Mais pourquoi donc les organisateurs du cortège de la Mi-Carême (et comme un valeureux Congressiste, je termine par ce vœu) ne représenteraient-ils pas au prochain cortège les Lesbiennes de Paris ? — اما چرا برگزارکنندگان راهپیمایی میکارم (و به عنوان یک کنگرهگر شجاع، با این آرزو پایان میدهم) لزبینهای پاریس را در راهپیمایی بعدی نشان ندهند؟
il ſuffirait de me dire : – Elle eſt autrice : elle a fait tel & tel Ouvrage, pour m’inſpirer à ſon égard un dégoût ſi complet, qu’il irait juſqu’aux nauzées. — Pourquoi cela, me direz-vous ? — Ah ! levoici, ma belle. Une femme autrice, ſort des bornes de la modeſtie preſcrite à ſon ſexe. La première femme auteur eſt, je crois, Safo : elle écrivit en vers, comme quelques unes de nos belles d’aujourd’hui. Je leur demande, ſi elles ſouhaitent qu’on leur attribuent les mœurs de cette Lesbienne ? — کافی بود به من بگویند: «او نویسنده است؛ فلان و بهمان اثر را نوشته»، تا چنان بیزاریِ کاملی نسبت به او در من برانگیزند که به مرزِ تهوع برسد. — میپرسید چرا؟ — آه، بگذارید بگویم، زیبای من. زنی که نویسنده باشد از حدِ حجبی که برای جنسِ او مقرر شده بیرون میرود. نخستین زنِ نویسنده، گمان میکنم، سافو بود: او به شعر مینوشت، مانندِ برخی از زیبارویانِ امروزِ ما. از آنان میپرسم: آیا دلشان میخواهد اخلاقِ آن زنِ لِسبوسی را به ایشان نسبت دهند؟