À l’origine, ce titre désignait tout homme libre ; plus tard, il s’appliquait à la classe des grands seigneurs et des guerriers de haute naissance. Lorsqu’un roi était parvenu à réunir en une seule monarchie plusieurs petits États, il plaçait à la tête de ceux-ci des jarls (espèce de gouverneurs ou vice-rois) qui, de ce fait, lui devaient un tribut et du secours en cas de guerre. Parfois ce terme servait aussi à désigner des chefs indépendants. Le Heimskringla donne le nom de jarls aux ducs de Normandie. — در ابتدا، این عنوان به هر مرد آزادی اشاره داشت؛ بعداً به طبقه اربابان بزرگ و جنگجویان با تبار والا اطلاق میشد. هنگامی که پادشاهی موفق به متحد کردن چندین دولت کوچک در یک پادشاهی واحد میشد، در رأس آنها جارلها (نوعی فرماندار یا نایبالسلطنه) قرار میداد که در نتیجه باید خراج و در صورت جنگ کمک میکردند. گاهی این اصطلاح برای اشاره به رهبران مستقل نیز به کار میرفت. هایمسکرینگلا نام جارلها را به دوکهای نرماندی میدهد.