Jeanne le plaint, fléchit, bémolise, repart dans le majeur, l’allegro vivace, le finale où toutes les lances fleurissent, où les ailes poussent à chacun et font de pauvres bougres l’assemblée des anges. — ژان او را دلداری میدهد، نرم میشود، بمل میکند، دوباره در ماژور شروع میکند، آلگرو ویواچه، فینالهای که در آن همه نیزهها گل میدهند، بالها به هر کس میروید و از بیچارگان انجمن فرشتگان میسازد.
Jadis, quand on avait écrit un allegro pour instruments à cordes, on le faisait paisiblement entendre à la première occasion et on se mettait à élaborer un petit morceau de piano orné d’un titre généralement exquis. — زمانی که آلگرویی برای سازهای زهی نوشته بودند، آن را در نخستین فرصت به آرامی مینواختند و سپس به ساختن قطعه کوچکی برای پیانو با عنوانی معمولاً دلنشین میپرداختند.