idolâtre

واژهٔ فرانسوی · معنی فارسی

صفت · اسم · /\i.dɔ.lɑtʁ\/

صفت

1. بت‌پرست؛ کسی که به بت‌ها احترام می‌گذارد
2. کسی که موجودات زنده یا اشیاء دیگر را می‌پرستد
3. کسی که به کسی یا چیزی شیفتگی افراطی دارد

اسم

1. بت‌پرست؛ پرستنده بت‌ها

مثال‌ها

• Les nations, les peuples idolâtres. — Rendre un culte idolâtre. — ملت‌ها، مردم بت‌پرست. — پرستش بت‌پرستانه کردن.
• Donc, le sang de Naboth crie en vous poursuivant, Akhab de Samarie, et toi, vile idolâtre ! — پس خون نابوت در تعقیبتان فریاد می‌زند، آخاب سامره، و تو، بت‌پرست پست!
• Les Juifs ne voulaient plus de ses mœurs idolâtres, tous les autres de sa domination. — یهودیان دیگر آداب بت‌پرستانه او را نمی‌خواستند، دیگران سلطه او را.
• Les Perses, qui adoraient le feu, les égyptiens, qui adoraient les crocodiles, étaient idolâtres. — پارسیان که آتش را می‌پرستیدند، مصریان که تمساح‌ها را می‌پرستیدند، بت‌پرست بودند.
• Cette femme l’a subjugué, il en est idolâtre. — این زن او را مسحور کرده، او شیفته اوست.
• Cette mère est idolâtre de ses enfants. — این مادر شیفته فرزندانش است.