Mme H. B., se souvient avoir été agrippée aux cheveux par des patientes. « C'était de nuit, une grand-maman m'avait attrapée, j'avais dû me retourner et lui prendre les bras et la mettre sur le lit "à boclon", comme on dit. » — خانم اِچ. بی. به یاد میآورد که موهایش را بیماران کشیدهاند. «شب بود، یک مادربزرگ مرا گرفته بود، مجبور شدم برگردم و بازوهایش را بگیرم و او را روی تخت «به بکلون» بگذارم، همانطور که میگویند.»
Pépère Moïse, mémère Agnès
C’était dans le temps de leur vieillesse
La vie s’achève doucement
Pour les grand-pères, les grand-mamans
On les entoure de tendresse
On fait comme si de rien n’était
Mais c’est autour d’eux qu’on s’empresse
Y seront p’t-être pas là l’an prochain. — پِپِر موسی، مِمِر آنیس
در زمان پیریشان بود
زندگی به آرامی به پایان میرسد
برای پدربزرگها، مادربزرگها
آنها را با مهربانی احاطه میکنند
وانمود میکنند که هیچ اتفاقی نیفتاده
اما همه دور آنها میدوند
شاید سال بعد نباشند.