Rien ne put ébranler son courage ni sa constance [du duc de Bourgogne …] il courait des uns aux autres, encourageant tout le monde et payant de sa personne. Ce fut là qu'il gagna son surnom de Jean-sans-Peur. — هیچ چیز نتوانست شجاعت و استقامت او [duc de Bourgogne …] را متزلزل کند؛ او از یکی به دیگری میدوید، همه را تشویق میکرد و با شخص خودش هزینه میپرداخت. آنجا بود که لقب Jean-sans-Peur را به دست آورد.
Le lendemain de mon arrivée chez l’oncle du Midi, on me présenta comme camarades les petits Peyral, qui portaient, suivant l’usage du pays, des surnoms précédés d’un article déterminatif. C’étaient la Maricette et la Titi, deux petites filles de dix à onze ans (toujours des petites filles), et le Médou, leur frère cadet, presque un bébé qui comptait peu. — فردای ورودم به خانه عموی Midi، طبق رسم کشور، Peyralهای کوچک را به عنوان همکلاسی به من معرفی کردند که نامهای مستعار با حرف تعریف داشتند. Maricette و Titi، دو دختر کوچک ده تا یازده ساله (همیشه دخترهای کوچک)، و Médou، برادر کوچکترشان، تقریباً یک نوزاد که کم میشمرد.
Le nom de famille français est bien, conformément à la formule exprimée par D. Kremer, la « forme définitive de ce qui était à l'origine un nom second » ou surnom accolé au nom de baptême, apparu à l'orée du second millénaire. — نام خانوادگی فرانسوی، مطابق فرمول D. Kremer، «شکل نهایی چیزی است که در ابتدا نام دوم» یا لقب چسبیده به نام غسل تعمید بود که در آغاز هزاره دوم ظاهر شد.
C'était un groom haut de trois pieds et demi que le duc affectionnait pour sa hardiesse et à qui il avait donné, précisément à cause de cela, ce surnom pittoresque de Casse-Cou. — او یک پادو به بلندی سه پا و نیم بود که دوک به خاطر جسارتش او را دوست میداشت و دقیقاً به همین دلیل این لقب رنگارنگ کاسهکو را به او داده بود.
Trois femmes appartenant à Binèche revinrent de leurs travaux. Elles […] répondaient gracieusement à de sympathiques surnoms: Rirette-les-Belles-Dents, Paillasson et Queue-de-Vache. — سه زن از بینش برگشتند از کارهایشان. آنها […] با مهربانی به لقبهای دوستانه پاسخ میدادند: ریرت-لِ-بل-دان، پایاسون و کو-دو-واش.
Quand les François et les Anglois commencerent à faire usage des premiers, on les appelloit surnoms, non pas que ce fussent les noms du pere, mais parque, selon Cambden, on les ajoutoit aux noms personnels, ou plutôt parce que, selon Ducange, ce nom de famille se mettoit au commencement au-dessus du nom personnel, de cette manière :
De Bourbon
Louis. — وقتی فرانسویان و انگلیسیها شروع به استفاده از نامهای خانوادگی کردند، آنها را surnoms مینامیدند، نه اینکه نام پدر باشند، بلکه طبق کامبدن آنها را به نامهای شخصی اضافه میکردند، یا بهتر بگوییم طبق دوکانژ، این نام خانوادگی در آغاز بالای نام شخصی قرار میگرفت، به این شکل:
دو بوربون
لویی.