شخصی، بهویژه در دوران رنسانس، که به انسان ایمان دارد.
شخصی که دانش عمیقی از زبان و ادبیات یونانی و رومی دارد.
صفت
مربوط به انسانگرایی و اومانیسم.
مثالها
Humaniste, vous mettez l’homme au centre du monde, avec sa sagesse naturelle, son instinct du bonheur terrestre, son salutaire égoïsme ; chrétien, vous devez y mettre le Christ, c’est-à-dire la déraison de la Croix, le goût de la souffrance, la destruction du moi par la soif maladive de l’absolu et de l’éternel. — انسانگرا، انسان را با خرد طبیعیاش، غریزه خوشبختی زمینیاش، خودخواهی سالمش در مرکز جهان قرار میدهید؛ مسیحی، باید مسیح را آنجا قرار دهید، یعنی بیخردی صلیب، ذائقه رنج، نابودی خود توسط عطش بیمارگونه به مطلق و ابدی.
« Il y a un but, monsieur, il y a un but… il y a les hommes. »
C’est juste : j’oubliais qu’il est humaniste. […] « Il y a les hommes… » il vient de se peindre tout entier, ce tendre. […] J’ai fréquenté autrefois des humanistes parisiens, cent fois je les ai entendus dire « il y a les hommes », et c’était autre chose! Virgan était inégalable. Il ôtait ses lunettes, […] puis il murmurait, mélodieusement : « Il y a les hommes, mon vieux, il y a les hommes », en donnant au « Il y a » une sorte de puissance gauche, comme si son amour des hommes, perpétuellement neuf et étonné, s’embarrassait dans ses ailes géantes.
Les mimiques de l’Autodidacte n’ont pas acquis ce velouté ; son amour des hommes est naïf et barbare : un humaniste de province. — «هدفی وجود دارد، آقا، هدفی وجود دارد… انسانها وجود دارند.»
درست است: فراموش کرده بودم که او انسانگراست. […] «انسانها وجود دارند…» او همین الان خودش را کاملاً نقاشی کرده، این مهربان. […] قبلاً با انسانگرایان پاریسی معاشرت داشتم، صد بار شنیدهام که میگویند «انسانها وجود دارند»، و چیز دیگری بود! ویرگان بینظیر بود. عینکهایش را برمیداشت، […] سپس آهنگین زمزمه میکرد: «انسانها وجود دارند، رفیقم، انسانها وجود دارند»، با دادن نوعی قدرت ناشیانه به «وجود دارند»، انگار عشقش به انسانها، که همیشه تازه و شگفتزده است، در بالهای غولپیکرش گرفتار میشود.
تقلیدهای خودآموخته آن مخملی را به دست نیاورده است؛ عشق او به انسانها ساده و وحشیانه است: یک انسانگرای استانی.
Le mot « humanisme » est de création relativement récente (XIXᵉ siècle), mais on trouve dans une addition de 1588 au chapitre « Des prières » le substantif « humanistes » au pluriel (un hapax dans les Essais), soit, dans ce contexte, les écrivains qui ont fait des hommes et de leurs mœurs leur objet d'étude exclusif, sans référence à la théologie, dans le sillage des moralistes grecs et latins. — کلمه «انسانگرایی» نسبتاً جدید (قرن نوزدهم) است، اما در افزوده ۱۵۸۸ به فصل «درباره دعاها» اسم «انسانگرایان» به صورت جمع (یک مورد منحصر به فرد در مقالات) یافت میشود، یعنی در این زمینه، نویسندگانی که انسانها و آداب و رسومشان را موضوع مطالعه انحصاری خود قرار دادهاند، بدون ارجاع به الهیات، در پی اخلاقگرایان یونانی و لاتین.
Un curieux homme ce précepteur que Mgr Dupanloup, […], avait particulièrement recommandé en disant de lui : « C’est un bon humaniste ! » Il possédait, en effet, le latin, savait assez bien le grec, connaissait la littérature française, avait un vif sentiment de l’art… — مرد عجیبی بود این معلم که مونسینیور دوپانلو […] به طور خاص توصیه کرده بود و دربارهاش گفته بود: «او یک انسانگرای خوب است!» در واقع لاتین را میدانست، یونانی را به خوبی بلد بود، ادبیات فرانسه را میشناخت و حس زندهای از هنر داشت…
Au xviiᵉ siècle, le discours humaniste n’a rien à voir avec celui de la IIIᵉ République ou les récents débats, […] — در قرن هفدهم، گفتمان انسانگرایانه هیچ ربطی به گفتمان جمهوری سوم یا بحثهای اخیر ندارد، […]
A-t-on pensé aussi que dès que l’on abandonne la notion de liberté, on accède immédiatement, sans effort, sans tromperie langagière, sans exhortations humanistes, sans transcendance, à la notion toute simple de tolérance ? — آیا به این هم فکر شده که به محض رها کردن مفهوم آزادی، بدون تلاش، بدون فریب زبانی، بدون exhortations انسانگرایانه، بدون تعالی، فوراً به مفهوم ساده تساهل دسترسی پیدا میکنیم؟