Et plus déroutante encore est cette certitude que tout se déroulera entre nous sans raisonnement et sans préméditation, pas un instant je ne me demande comment agir pour la gagner ou ne pas la perdre, je ne fais que vaciller en moi et tomber lentement en elle, délogifié, dénervé, désarmé, aspiré par le fluide et la fluidité qui se dégagent de son regard, de sa chair, de ses phrases, de son sourire. — و گیجکنندهتر از این یقین است که همه چیز بین ما بدون استدلال و بدون premeditation پیش خواهد رفت، حتی یک لحظه نمیپرسم چگونه عمل کنم تا او را به دست بیاورم یا از دست ندهم، فقط در خودم میلرزم و به آرامی در او فرو میروم، بیمنطق، بیعصب، بیسلاح، مکیده شده توسط سیال و سیالیت که از نگاهش، گوشتش، جملاتش و لبخندش برمیخیزد.
La neige en mai n’est pas non plus déroutante, ni Archimède faisant de la géométrie pendant le siège de Syracuse. — برف در ماه مه هم گیجکننده نیست، نه ارشمیدس که در حین محاصره سیراکوز هندسه میکند.
Déroutante Perse, si immuable dans ses convulsions, si elle-même à travers tant de métamorphoses ! — ایران گیجکننده، که در تشنجهایش چنان تغییرناپذیر است، که در میان این همه دگرگونی همچنان خودش است!