دستنوشته و امضای نویسنده برای تقدیم کتاب (امضای یادگاری)
مثالها
La fête de la dédicace des églises. — جشن تقدیس کلیساها.
Sa sœur ? Malgré l’hypocrite tendresse de ses dédicaces, il ne l’aimait pas, et elle non plus, au fond, ne l’aimait pas… — خواهرش؟ با وجود مهربانی ریاکارانه تقدیمیههایش، او را دوست نداشت و او هم در واقع او را دوست نداشت…
J’ai dans ma bibliothèque un exemplaire des Aventures de Télémaque, portant sur la première page, d'une écriture assez maladroite et empâtée : « Donné par Minerve Rossignol à Léon Férat, son neveu chéri, Calais le 10 avril 1840. » Ce que sont devenus cette femme qui avait un prénom si pompeux, et l'enfant qu'elle aimait, Dieu le sait. Il m'arrive de penser à ce neveu chéri, à cette tendresse qu'on devine, à ces vies qui n'ont laissé d'autres vestiges qu'une dédicace. J'aurai laissé la mienne. — من در کتابخانهام نسخهای از ماجراهای تلماک دارم که روی صفحه اول آن با خطی نسبتاً ناشیانه و ضخیم نوشته شده: «تقدیم شده توسط مینرو روسینیول به لئون فرات، برادرزاده عزیزش، کاله ۱۰ آوریل ۱۸۴۰.» سرنوشت این زن که نامی چنان پرطمطراق داشت و کودکی که دوستش میداشت، خدا میداند. گاهی به این برادرزاده عزیز، به این مهربانی که میتوان حدس زد، و به این زندگیهایی که جز یک تقدیمیه اثری از خود به جا نگذاشتهاند فکر میکنم. من هم تقدیمیه خودم را به جا خواهم گذاشت.