تخته‌دیکتهمهٔ درس‌های دستور ←
A2

ضمیرهای مفعولی (le, la, les / lui, leur)

ضمیرِ مفعولی جای اسمِ مفعول را می‌گیرد تا تکرار نشود. اگر فعل مستقیم مفعول بگیرد از le، la، les استفاده می‌شود و اگر با à بیاید از lui و leur. برخلافِ فارسی، این ضمیرها پیش از فعل می‌نشینند، نه چسبیده به آن.

در یک نگاه

فاعل + ضمیرِ مفعولی + فعل

دو مجموعه

تفاوتشان به فعل برمی‌گردد: اگر فعل مفعول را مستقیم بگیرد مجموعهٔ اول، و اگر با à بگیرد مجموعهٔ دوم.

شخصمستقیم (COD)غیرمستقیم (COI)
منmeme
توtete
اوle / lalui
ماnousnous
شماvousvous
آن‌هاlesleur

کدام فعل کدام را می‌گیرد

آزمون ساده است: به فعل نگاه کنید، نه به معنا. اگر در فرهنگ‌نامه با à آمده، غیرمستقیم است.

مستقیمغیرمستقیم (با à)
voir — دیدنparler à — حرف زدن با
aimer — دوست داشتنtéléphoner à — زنگ زدن به
connaître — شناختنécrire à — نوشتن به
prendre — گرفتنrépondre à — جواب دادن به
écouter — گوش دادنdemander à — پرسیدن از
regarder — نگاه کردنplaire à — خوش آمدن

جایگاه

ضمیر پیش از فعلِ صرف‌شده می‌نشیند — و اگر مصدری در کار باشد، پیش از همان مصدری که واقعاً مفعولش است.

حالتنمونه
زمانِ سادهJe le vois.
نفیJe ne le vois pas.
passé composéJe l’ai vu.
با مصدرJe veux le voir.
امر مثبتRegarde-le !
امر منفیNe le regarde pas !

وقتی دو ضمیر با هم می‌آیند

ترتیبشان ثابت است و حفظ کردنی. یک راهِ ساده: هرچه به شخصِ اول نزدیک‌تر، جلوتر.

۱۲۳
me / te / nous / vousle / la / leslui / leur

برای فارسی‌زبان‌ها

خبرِ خوب اول: مفهوم برای شما تازه نیست. فارسی هم ضمیرِ مفعولیِ چسبیده دارد — «دیدمش»، «بهش گفتم»، «صداش کردم». پس این ایده که مفعول را می‌شود به یک ضمیرِ کوتاه فروکاست، از پیش در زبانتان هست.

حتی تمایزِ مستقیم و غیرمستقیم را هم دارید، و آن را با حرفِ اضافه علامت می‌زنید: «او را دیدم» در برابر «به او گفتم». همان آزمونی که در درسِ مطابقتِ اسمِ مفعول به کار آمد، اینجا هم کار می‌کند.

فارسینشانهفرانسه
او را دیدمرا ← مستقیمJe l’ai vu.
به او گفتمبه ← غیرمستقیمJe lui ai parlé.
آن‌ها را می‌شناسمرا ← مستقیمJe les connais.
به آن‌ها زنگ زدمبه ← غیرمستقیمJe leur ai téléphoné.

و حالا تفاوتِ واقعی، که ساختاری است: در فارسی ضمیر به فعل می‌چسبد و بعد از آن می‌آید — «دیدمش». در فرانسه پیش از فعل می‌نشیند و جدا نوشته می‌شود — «je le vois». برای زبانی که فعلش آخرِ جمله است، این جابه‌جایی غریب است و در گفتار وقت می‌برد تا خودکار شود.

یک نتیجهٔ عملی: بسیاری از فارسی‌زبان‌ها اول ضمیر را جا می‌اندازند و کلِ اسم را تکرار می‌کنند — «Je vois Marie, je aime Marie». این غلطِ دستوری نیست ولی فوراً غیربومی به گوش می‌آید. فرانسه از تکرارِ اسم پرهیز می‌کند.

در زمان‌های مرکب هم همین جایگاه معنا دارد: ضمیر پیش از فعلِ کمکی می‌رود، نه پیش از اسمِ مفعول. Je l’ai vu، نه «j’ai le vu». و همان ضمیرِ مقدم است که مطابقتِ اسمِ مفعول را راه می‌اندازد.

اشتباه‌های رایج

نکته‌های بیشتر

ضمیرهای تأکیدی: moi, toi, lui, elle

بعد از حرفِ اضافه، یا برای تأکید، مجموعهٔ دیگری به کار می‌رود که جدا از فعل می‌ایستد.

  • Il pense à moi.به من فکر می‌کند.
  • Moi, je préfère le thé.من که چای را ترجیح می‌دهم.
  • C’est pour toi.این برای توست.
خودتان را بیازمایید — ۵ جمله

ستونِ راست را بپوشانید و ضمیرِ درست را انتخاب کنید.

جملهپاسخ
Je ___ ai téléphoné. (à Marie)lui — téléphoner à
Je ___ ai vue. (Marie)l’ — voir مستقیم است
Tu ___ écoutes ? (la radio)l’ — écouter مستقیم است
Il ___ a répondu. (aux enfants)leur — répondre à
Elle ___ ___ a donné. (le livre, à moi)me le

واژه‌های این درس