désobéissance

واژهٔ فرانسوی · معنی فارسی

اسم · /\de.zɔ.be.i.sɑ̃s\/

اسم

Désobéissance à la loi. — نافرمانی از قانون.
Persister dans la désobéissance. — پافشاری در نافرمانی.
Acte de désobéissance. — عمل نافرمانی.
La désobéissance est le défaut principal de cet enfant. — نافرمانی عیب اصلی این کودک است.
C’est pour une seule désobéissance qu’il a été puni. — به خاطر یک نافرمانی تنها بود که او تنبیه شد.
Les désobéissances de cet enfant lui attirent de fréquentes punitions. — نافرمانی‌های این کودک تنبیه‌های مکرری برای او به همراه می‌آورد.