commendataire

واژهٔ فرانسوی · معنی فارسی

صفت · /\kɔ.mɑ̃.da.tɛʁ\/

صفت

  1. دارنده منفعت کلیسایی به صورت امانی
  2. مواردی استثنایی و موقت که در آن‌ها منفعتی امانی به کسی واگذار می‌شد که قرار بود به سلکِ روحانیت درآید.

مثال‌ها