Le docteur écouta cette admonestation, avec un visage contrit mais avec un sourire narquois qui, malgré lui, glissa sur ses lèvres. — دکتر این سرزنش را با چهرهای پشیمان گوش داد، اما لبخندی تمسخرآمیز بیاختیار بر لبهایش لغزید.
[…], et il appuyait son discours de gestes très marqués, scandant ses phrases d’énergiques mouvements de main, de haut en bas, comme on en fait pour appuyer une admonestation. — […] و گفتارش را با حرکاتی بسیار مشخص همراه میکرد، و جملههایش را با تکانهای پرنیرویِ دست از بالا به پایین آهنگ میبخشید، همانگونه که برای تأکید بر یک سرزنش میکنند.
Au bout de quatre heures environ, fort ennuyeusement ruminées en un malpropre petit cachot, on me conduisit devant le commissaire, et je pensais déjà qu’après une admonestation paternelle, ou tout au moins avunculaire, et le conseil de ne pas y revenir, il allait me faire relâcher. Mais il en fut bien autrement. — پس از حدود چهار ساعت که بهسختی و کسالت در سلولی کوچک و کثیف گذشت، مرا نزدِ کمیسر بردند، و گمان میکردم که پس از یک سرزنشِ پدرانه، یا دستِکم عموآسا، و سفارش به تکرار نکردن، آزادم خواهد کرد. اما کار بهکلی جورِ دیگری شد.