تفاله میوههایی که آب آنها گرفته شده است (تفاله میوه / لرد).
عرق به دست آمده از تقطیر تفاله انگور (عرق تفاله انگور).
تفاله باقیمانده از جوشانده یا دمکرده (تفاله دمنوش / لرد قهوه).
مثالها
On fait encore en Bourgogne des eaux-de-vie avec les marcs du raisin. Cette eau-de-vie a toujours un goût d’empyreume, causé par une certaine quantité de marc ou de lie qui s’est attachée aux parois intérieures de l’alambic, et qui a été en partie décomposée par le calorique, […]. — در بورگوندی هنوز از تفاله انگور عرق میسازند. این عرق همیشه طعم سوخته دارد که ناشی از مقدار معینی از تفاله یا رسوب است که به دیوارههای داخلی دستگاه تقطیر چسبیده و تا حدی توسط حرارت تجزیه شده است، […].
On fait quelquefois de la piquette avec le marc définitif qu’on délaye dans un peu d’eau et qu’on soumet à une nouvelle pression. C’est un vin très-faible et qui s’aigrit facilement. — گاهی اوقات با تفاله نهایی که در کمی آب رقیق میشود و تحت فشار جدید قرار میگیرد، پیکت درست میکنند. این شرابی بسیار ضعیف است که به راحتی ترش میشود.
Et sous l’auvent du toit, une perche suspendue à deux bouts de filin supportait ces rangées de mottes qu’on fabrique avec du marc de raisin, et qui servent à entretenir les feux de l’âtre, à la veillée. — و زیر سایهبان سقف، یک میله آویزان به دو سر طناب، ردیفهایی از تودههایی را نگه میداشت که از تفاله انگور ساخته میشوند و برای روشن نگه داشتن آتش اجاق در شبنشینی استفاده میشوند.
Puis elle descendit dans la cuisine du bateau, et elle remonta une vieille bouteille d’eau-de-vie de marc. — سپس به آشپزخانه قایق رفت و یک بطری قدیمی عرق تفاله انگور آورد.
Le Grand Jules buvait un « café-marc » à la terrasse d’un bar, tout seul, en regardant l’avenue. — گراند ژول در تراس یک بار، تنها، در حال تماشای خیابان، یک «قهوه-مارک» مینوشید.
Elle se mit encore à boire des verres d’un marc bien raide qu’elle avalait d’un coup sec et qu’elle désignait d’un nom doux : un petit marc. Ils se suivaient à la file indienne comme des enfants qui jouent, elle les prenait et les poussait au fond d’elle-même par une rage d’étouffer tout ce qui pouvait y rester encore. — او دوباره شروع به نوشیدن لیوانهایی از عرق تفاله انگور خیلی غلیظ کرد که یکجا سر میکشید و با نامی ملایم از آن یاد میکرد: یک عرق کوچک. آنها مانند کودکان بازیگوش پشت سر هم میآمدند، او آنها را میگرفت و با خشم خفه کردن هر آنچه ممکن بود هنوز در او بماند، به عمق وجودش میراند.