نامآوایی که صدای گربه را بازمینماید؛ صدای میومیوِ گربه؛ میو.
مثالها
Le miaou du chat est peut-être le cri dont les nuances assez nombreuses s’accusent avec le plus de netteté, celui dont nous déduisons le plus aisément la sensation qui l’inspire. — میو گربه شاید فریادی است که تفاوتهای نسبتاً زیادش با بیشترین وضوح مشخص میشود، فریادی که ما به آسانترین شکل حس الهامبخش آن را استنباط میکنیم.
Le langage de ce pays semble toujours une suite de consonances incertaines, nasillardes, entrecoupées en monosyllabes un peu haletants, et où revient à courts intervalles quelque chose comme le miaou des chats. — زبان این کشور همیشه به نظر دنبالهای از همخوانیهای نامطمئن، تو دماغی، قطعشده در تکهجاهای کمی نفسنفسزنان میآید، و در فواصل کوتاه چیزی شبیه میو گربهها برمیگردد.
Tu as vu le petit miaou ? — بچهگربه کوچولو رو دیدی؟
Pendant qu’elle était à la cave, j’insultai le chat :
— Imbécile. Elle allait enfin m’apprendre son emploi du temps et il a fallu que monsieur vienne réclamer son miaou. — در حالی که او در سرداب بود، به گربه توهین کردم:
— احمق. بالاخره داشت برنامهاش رو بهم یاد میداد و این آقا باید میومد غذاش رو مطالبه کنه.
Il y avait une sorte de supplication touchante et furieuse dans l’accent plaintif et rageur des sempiternels miaou qu’il poussait de seconde en seconde, tantôt s’étirant sur ses pattes comme pour assouplir son corps et pour aiguiser ses griffes, tantôt courbant l’échine à la manière de ces bons apôtres, qui pour obtenir quelque faveur, vous saluent obséquieusement en faisant le gros dos. — نوعی التماس تأثیرگذار و خشمگین در لحن نالان و خشمگین میوهای همیشگی که هر ثانیه تکرار میکرد وجود داشت، گاهی روی پنجههایش کش میآمد انگار بخواهد بدنش را نرم کند و چنگالهایش را تیز کند، گاهی پشتش را خم میکرد مانند آن apostles خوب، که برای گرفتن لطفی، با تعظیم چاپلوسانه و قوز کردن سلام میکنند.
Sans boire ni manger, elle faisait des retraites prolongées sur le haut des murs, immobile pendant des journées entières à la même place, ne répondant à tous nos appels que par des regards attendris et de plaintifs petits « miaou ». — بدون نوشیدن یا خوردن، عقبنشینیهای طولانی روی بالای دیوارها میکرد، روزها در همان جا بیحرکت، و فقط با نگاههای مهربان و «میو»های کوچک نالان به صداهای ما پاسخ میداد.