Nous avons, ou plutôt nous avons eu sur notre territoire d’Hippone une secte hérétique composée de paysans […] Dans la langue punique, […] ils s’appelaient Abéloniens : certains auteurs remontent jusqu’à Abel, fils d’Adam, pour trouver l’origine de ce nom : nous pouvons donc les désigner sous celui d’Abéliens ou d’Abéloïtes. Ils s’abstenaient de tout commerce conjugal avec leurs femmes, et pourtant, d’après l’enseignement de leurs docteurs, il ne leur était point permis de vivre dans le célibat. Aussi l’homme et la femme vivaient-ils sous le même toit, après avoir fait vœu de continence, et avoir, dans leur contrat de mariage, légué leur future succession à un jeune homme et à une jeune fille, qu’ils adoptaient alors […] — ما، یا بهتر بگویم، در سرزمینِ هیپونِ خود فرقهای بدعتگذار از دهقانان داشتهایم […] در زبانِ پونیک […] خود را آبلونی مینامیدند: برخی نویسندگان برای یافتنِ خاستگاهِ این نام تا هابیل، پسرِ آدم، عقب میروند؛ پس میتوانیم آبلی یا آبلوئیتشان بنامیم. از هر آمیزشِ زناشویی با همسرانشان میپرهیختند، و با این حال بنا بر تعلیمِ عالمانشان اجازه نداشتند در تجرد بزیند. از این رو مرد و زن زیرِ یک سقف زندگی میکردند، پس از آنکه نذرِ خویشتنداری میکردند و در قبالهشان میراثِ آیندهٔ خود را به پسری و دختری جوان میبخشیدند که آنگاه به فرزندی میپذیرفتند […]