La fonction de préférence ne peut plus ignorer les composantes extra-économiques de la finalité quand on sait qu’un élément aussi subjectif que la fierté nationale « suboptimalise » l’investissement, au point d’inciter quelques économistes à accorder plus d’efficience aux moyens nationaux de financement qu’aux capitaux étrangers, même sous forme d’aide. — تابع ترجیح دیگر نمیتواند اجزای فراقتصادی هدف را نادیده بگیرد وقتی میدانیم عنصری به این ذهنی بودن مانند غرور ملی «سرمایهگذاری را بهینهسازی نمیکند»، تا جایی که برخی اقتصاددانان را وادار میکند کارایی بیشتری به ابزارهای ملی تأمین مالی نسبت به سرمایههای خارجی، حتی به شکل کمک، قائل شوند.