C’est pas exactement de la parole, maintenant, c’est comme si je saignais. C’est comme d’un mauvais apostume que j’ai crevé du couteau et qui saigne du sang et du pus ; voilà ma parole de ce soir, voilà. C’est du mal qui s’en va. — حالا دقیقاً حرف نیست، انگار خونریزی میکنم. مثل این است که از یک apostume بد که با چاقو شکافتهام و خون و چرک میریزد؛ این است حرف امشب من، این است. این بدی است که میرود.
Des gommes s’accumulaient le long des écorces, comme des apostumes par les fentes desquelles couraient les résines ; aux branches s’ouvraient des plaies pareilles à des bouches, à des flans ébrasés et spumants. — صمغها در امتداد پوستها انباشته میشدند، مانند apostumeهایی که از شکافهایشان رزینها جاری بود؛ روی شاخهها زخمهایی مانند دهانها، مانند flans شکافته و کفدار باز میشدند.