Le député, un abstème bien connu de ses électeurs, s’humecta les lèvres avec un peu d’eau, avant de prendre des mains d’un buveur hoqueteux un verre vide sur lequel il frappait doucement avec son stylo pour réclamer le retour du silence. — نماینده، کسی که الکل مصرف نمیکرد و نزد رأیدهندگانش شناختهشده بود، لبهایش را با کمی آب مرطوب کرد، پیش از آنکه از دست یک نوشنده سکسکهدار یک لیوان خالی بگیرد و به آرامی با خودکارش بر آن بکوبد تا سکوت را بازگرداند.
Il était une fois, il y a moult années, un homme abstème qui ne le savait pas encore. — روزی روزگاری، سالها پیش، مردی که الکل مصرف نمیکرد وجود داشت که هنوز آن را نمیدانست.
Alors, quand il a contemplé dans ce monde-là, belles d’une beauté incomparable, les formes exemplaires et idéales des objets sensibles qu’il avait vus ici-bas, ivre d’une ivresse abstème, il est saisi de transports divins comme les gens qui sont pris de fureur corybantique. — آنگاه هنگامی که در آن جهان اشکال نمونه و آرمانی اشیای محسوسی را که در اینجا پایین دیده بود با زیباییای بیمانند تماشا کرد، مست از مستی بدون الکل، دچار وجدهای الهی شد مانند کسانی که دچار جنون کوریبانتیک میشوند.
Même quand il se blessait légèrement, quand il s'égratignait, il refusait, en bon abstème, de se désinfecter avec de l'alcool à soixante-dix degrés — حتی وقتی کمی زخمی میشد، وقتی خراش برمیداشت، به عنوان کسی که الکل مصرف نمیکرد از ضدعفونی کردن با الکل هفتاد درجه خودداری میکرد.