Il m’a salué à sa manière, en portant deux doigts à sa tête et en souriant d'un air bonasse. — او به شیوه خودش به من سلام کرد، با گذاشتن دو انگشت روی سرش و لبخند زدن با حالتی مهربان.
Mais Jacques souriait, et il n’avait pas l’air de lui vouloir du mal. — اما ژاک لبخند میزد و انگار قصد بدی نسبت به او نداشت.
Les indigènes se montraient très sympathiques, aimables et complaisants ; leurs figures du type mongol caractérisé, souriaient, intelligentes et franches. — بومیها بسیار دوستانه، مهربان و مودب به نظر میرسیدند؛ چهرههایشان از نوع مغولی مشخص، با هوش و صراحت لبخند میزدند.
[…] ; ces arbres nains qui nous font sourire nous paraîtraient de grandes merveilles si nous revenions de l’Islande, où nous ne verrons plus la moindre végétation arborescente. — این درختان کوتوله که ما را به لبخند میاندازند، اگر از ایسلند برگردیم جایی که دیگر هیچ پوشش گیاهی درختی نخواهیم دید، برایمان شگفتیهای بزرگی به نظر خواهند رسید.
Il s'amusait de cette grimace faite au destin et se prenait à rêver que les mouches avaient changé d'âne, que la bourrique avait enfin tourné le cul au foin, et que la veine, désormais, lui sourirait toujours. — او از این اخم به سرنوشت سرگرم شده بود و رویا میدید که مگسها الاغ را عوض کردهاند، الاغ بالاخره کونش را به علف چرخانده و بخت از این پس همیشه به او لبخند خواهد زد.
Qu'est-ce que tu croyais ? Que la chance allait enfin te sourire et t'assurer une sortie sous forme d'un golden parachute ? Mais la scoumoune qui s'est penchée sur ton berceau, avec une schlague en guise de baguette magique, elle ne te lâche plus. — تو چه فکر میکردی؟ که بالاخره شانس به تو لبخند خواهد زد و خروجیات را به شکل چتر طلایی تضمین خواهد کرد؟ اما شومی که با چوب دستی جادویی بالای گهوارهات خم شده بود، دیگر ولت نمیکند.