Par exemple, avez-vous quelquefois réfléchi à certains mots irréguliers de notre langue qui ne prennent pas le féminin, comme les autres mots de la même famille, tels que : poëte, auteur, écrivain, peintre, sculpteur, architecte, compositeur, littérateur, etc. ? Pourquoi ne dit-on pas : peintresse, architectesse, poëtesse, comme on dit : prophétesse ou prêtresse ; ni sculptrice ou autrice, comme on dit : actrice ou lectrice ; ni littérateuse ou compositeuse, comme on dit : chanteuse ou danseuse ; ni écrivaine, comme on dit : souveraine ? Pourquoi, dans ces cas-là, faut-il avoir recours à la périphrase : une femme auteur, une femme peintre, une femme compositeur, et ainsi de suite ? — برای مثال، آیا گاهی به برخی کلمات نامنظم زبانمان فکر کردهاید که مانند دیگر کلمات همان خانواده، مؤنث نمیشوند، مانند: شاعر، نویسنده، نویسنده، نقاش، مجسمهساز، معمار، آهنگساز، ادیب و غیره؟ چرا نمیگویند: نقاشه، معماره، شاعره، همانطور که میگویند: پیشگوه یا کاهنه؛ و نه مجسمهساز یا نویسنده، همانطور که میگویند: بازیگر یا خواننده؛ و نه ادیبه یا آهنگسازه، همانطور که میگویند: خواننده یا رقصنده؛ و نه نویسنده، همانطور که میگویند: فرمانروا؟ چرا در این موارد باید به عبارت طولانی متوسل شد: زنی نویسنده، زنی نقاش، زنی آهنگساز، و همینطور؟