Je connais un frêne, on le nomme Yggdrasill,
Arbre chevelu, humecté par un nuage brillant,
D’où naît la rosée qui tombe dans les vallons ;
Il s’élève, toujours vert, au-dessus de la fontaine d’Urd. — من یک درخت زبانگنجشک میشناسم، آن را ایگدراسیل مینامند، درخت مودار، مرطوب شده توسط ابری درخشان، از آنجا شبنمی متولد میشود که در درهها میریزد؛ همیشه سبز، بالای چشمه اورد قد میکشد.
Les Nornes, bien que leur sourire soit amer,
Puisent à la fontaine où s’abreuve Mimer
Une eau qui me fit sage, et, de cette eau féconde,
Baignent pieusement l’immense arbre du monde.
Il remplit l’univers : comment donc mourrait-il,
Le vieux Frêne, l’aïeul vénérable, Yggdrasil ?
Et, tant qu’il survivra, quel péril nous menace ? — نورنها، هرچند لبخندشان تلخ است، از چشمهای که میمر از آن مینوشد آبی میکشند که مرا دانا کرد، و از این آب بارور، با تقوا درخت عظیم جهان را غسل میدهند. جهان را پر میکند: چگونه میمیرد، زبانگنجشک پیر، جد محترم، ایگدراسیل؟ و تا زمانی که زنده بماند، چه خطری ما را تهدید میکند؟