Le vieillard accourut en toute hâte et s’enquit anxieusement de l’état de sa santé. — پیرمرد با شتاب آمد و با نگرانی از وضعیت سلامتش جویا شد.
Pour sonder son frère, Aristide, qui n’osait paraître inquiet ouvertement, se contenta de lui demander :
— As-tu lu mon article d’hier ? Qu’en penses-tu ?
Eugène eut un léger mouvement d’épaules.
— Vous êtes un niais, mon frère, répondit-il simplement.
— Alors, s’écria le journaliste en pâlissant, tu donnes raison à Vuillet, tu crois au triomphe de Vuillet.
— Moi !… Vuillet…
Il allait certainement ajouter : « Vuillet est un niais comme toi. » Mais en apercevant la face grimaçante de son frère qui se tendait anxieusement vers lui, il parut pris d’une subite défiance. — برای آزمودن برادرش، آریستید که جرأت نداشت علناً نگران به نظر برسد، فقط از او پرسید: — مقاله دیروز مرا خواندهای؟ نظرت چیست؟ اوژن با حرکت ملایمی شانههایش را بالا انداخت. — تو احمقی، برادرم، به سادگی پاسخ داد. — پس، فریاد زد روزنامهنگار در حالی که رنگش پرید، به وویه حق میدهی، به پیروزی وویه باور داری. — من! … وویه… او حتماً میخواست اضافه کند: «وویه احمقی مثل توست.» اما با دیدن چهره درهمکشیده برادرش که با نگرانی به سوی او کشیده میشد، ناگهان دچار بدگمانی شد.
Avant-hier il a plu toute la journée, mais le soir, malgré le ciel couvert, tout le monde guettait anxieusement l’apparition de la lune nouvelle. — پریروز تمام روز باران بارید، اما عصر، با وجود آسمان پوشیده، همه با نگرانی منتظر ظاهر شدن ماه نو بودند.