Des trois bandes ou régions qui divisaient devant nous la plaine d’Athènes, nous traversâmes les deux premières, la région inculte et la région cultivée. — از سه نوار یا منطقهای که جلوی ما دشت آتن را تقسیم میکرد، دو منطقه اول را پیمودیم، منطقه بکر و منطقه کشتشده.
J’ai eu d’excellents professeurs. Entre autres ces « gens de métier », critiques professionnels ou amateurs, attachés de presse, scribouillards de moindre importance qui termitent la plupart des manifestations artistiques, des grands festivals aux petites premières, ces eunuques de la création, Trissotins et Vadius de la pellicule, qui attendent de faire LEUR film et qui le font quelquefois, les malheureux, ça leur apprendra, ces grotesques juges de touche qui n’en peuvent plus de ne pas taper dans la balle, ces coupe-jarrets de la presse de tous bords qui rêvent d’être Godard, Truffaut ou pour le moins Bory et qui ne seront jamais que… ce qu’ils sont, et c’est encore beaucoup s’ils ne vous proposent pas sous le manteau un scénario, une pièce, un sketch qu’ils ont osé commettre et qu’ils ne vous pardonneront de leur vie de les avoir trouvés mauvais, ces gens-là m’ont appris la règle du jeu qui est à peu près celle de la bagarre de rue : frapper le premier pour ne pas être descendu. — اساتید عالی داشتم. از جمله این «اهل حرفه»، منتقدان حرفهای یا آماتور، وابستگان مطبوعاتی، نویسندگان کماهمیت که بیشتر رویدادهای هنری را از جشنوارههای بزرگ تا اولین نمایشهای کوچک میجوند، این خواجههای آفرینش، تریسوتنها و وادیوسهای فیلم، که منتظر ساختن فیلم خود هستند و گاهی آن را میسازند، بدبختها، این به آنها درس میدهد، این داوران مضحک خطوط جانبی که دیگر نمیتوانند توپ را بزنند، این قاتلان مطبوعات از همه جناحها که رؤیای گودار، تروفو یا حداقل بوری بودن را دارند و هرگز جز… همان چیزی که هستند نخواهند بود، و باز هم زیاد است اگر زیر میز سناریو، نمایشنامه یا اسکچی که جرأت ارتکابش را داشتهاند به تو پیشنهاد ندهند و تا آخر عمر به خاطر اینکه آن را بد یافتهای تو را نخواهند بخشید، این افراد قاعده بازی را که تقریباً همان قاعده دعوای خیابانی است به من آموختند: اول بزن تا پایین نیفتی.