Le pycnostyle et le systyle, à moins qu’il ne s’agît de monuments à proportions colossales, étaient si resserrés, qu’ils ne permettaient pas à deux personnes de passer à la fois ; le diastyle et surtout l’aréostyle offraient, au contraire, un tel écartement, que l’architrave, fléchissant sous son propre poids, était en danger de se rompre, ce qui forçait à renoncer à l’emploi de la pierre pour le faire dès lors en bois. — پیکنوستیل و سیستیل، مگر در بناهای با ابعاد عظیم، چنان تنگ بودند که اجازه عبور همزمان دو نفر را نمیدادند؛ دیاستیل و بهویژه آرئوستیل، برعکس، چنان فاصلهای داشتند که آرشیتریو زیر وزن خود خم میشد و در خطر شکستن بود، که این امر استفاده از سنگ را وادار به ترک میکرد و از آن پس چوبی ساخته میشد.