La voix narrative commence à « décaler » l’événement en établissant une classification des réactions des accidentés (certains gémissent, d’autres hurlent, d’autres encore sanglotent ; quant aux morts, ils se tiennent cois), puis le comique absurde atteint son apogée avec la description apocalyptique de l’hôpital de campagne où les blessés sont amenés, et où l’interne de garde les reçoit en parlant comme une parodie de circulaire administrative, à grand renfort de « desdits », « susdits », et en invitant les blessés à « bien vouloir confirmer ou déconfirmer » leur souhait « d’être admis ou désadmis de cet endroit afin que le traitement puisse être appliqué ou désappliqué » (SLC 336). — صدای روایی با «جابهجا کردن» رویداد آغاز میشود و طبقهبندی واکنشهای حادثهدیدگان را برقرار میکند (بعضی ناله میکنند، برخی فریاد میزنند، برخی دیگر هقهق میکنند؛ اما مردگان ساکت میمانند)، سپس کمدی ابسورد با توصیف آخرالزمانی بیمارستان صحرایی که مجروحان به آنجا آورده میشوند به اوج میرسد، و جایی که کارورز کشیک آنها را با لحنی پارودی از بخشنامهٔ اداری، با «مذکور»، «مشارالیه» و دعوت از مجروحان به «تأیید یا رد» تمایلشان «به پذیرش یا عدم پذیرش در این مکان تا درمان اعمال یا لغو شود» (SLC ۳۳۶) دریافت میکند.