Eh bien ! ma fille, tu voulais donc nous quitter ? lui dit-il en essayant de la faire sourire ; ce n’est pourtant pas à ton âge qu’on va ad patres ! — خب دخترم، پس میخواستی ما را ترک کنی؟ به او گفت در حالی که سعی میکرد او را بخنداند؛ ولی نه در سن تو که آدم به میان پدران برود!
Que j’aimerais à causer de tout cela avec vous, sous les arbres des Tuileries, comme jadis ! Mais pour écrire, je ne le puis plus. Je m’en vais philosophiquement ad patres entre ma femme et mon enfant, prenant le temps comme il vient, et n’ayant plus la sottise d’espérer mieux (en ce monde s’entend). — چه دوست داشتم همه اینها را با شما زیر درختان تویلری مانند گذشته حرف بزنم! اما برای نوشتن دیگر توانایی ندارم. من فیلسوفانه به میان پدرانم میروم، میان همسرم و فرزندم، زمان را همانطور که میآید میپذیرم و دیگر آن حماقت را ندارم که به بهتر شدن امید ببندم (البته در این دنیا).