discontinu

واژهٔ فرانسوی · معنی فارسی

صفت · /\dis.kɔ̃.ti.ny\/

صفت

آنچه به صورت پیوسته یا منظم تکرار نمی‌شود
دارای گسست یا انقطاع
تابع یا نگاشتی که دست‌کم یک ناپیوستگی دارد
صدایی که به جای آواز یکنواخت، با وقفه پیش می‌رود

مثال‌ها

Ce moteur fait des bruits discontinus.
Une deuxième bande moins importante et discontinue commence un peu à l’W. de Fontaine-les-Luxeuil pour se terminer à la vallée de la Saône, vers Ormoy.