décevant

واژهٔ فرانسوی · معنی فارسی

صفت · /\de.sə.vɑ̃\/

صفت

1. که ناامید می‌کند؛ که باعث ناامیدی می‌شود

مثال‌ها

• Elle ne voulait pas être seule. Elle sentait déjà l’horreur de sa solitude, l’insomnie prolongée, le tête-à-tête décevant avec Dieu. — او نمی‌خواست تنها باشد. او از قبل وحشت تنهایی‌اش، بی‌خوابی طولانی، و گفتگوی ناامیدکننده با خدا را حس می‌کرد.